لحظه ها رو با تو بودن

لحظه ها رو با تو بودن در نگاه تو شكفتن
حس عشق رو در تو ديدن مثل روياي تو خواب
با تو رفتن با تو موندن مثل قصه تو رو خوندن
تا هميشه تو رو خواستن مثل تشنگي آب
اگه چشمات منو مي خواست تو نگاه تو مي مردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات مي سپردم
اگه اسمم مي خوندي ديگه از ياد نمي بردم
اگه با من تو مي موندي همه دنيا رو مي بردم
بي تو اما سر سپردن بي تو و عشق تو بودن
تو غبار جاده موندن بي تو خوب من محال
بي تو حتي زنده بودن بي هدف نفس كشيدن
تا ابد تو رو نديدن واسه من رنج و عذاب
اگه چشمات منو مي خواست تو نگاه تو مي مردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات مي سپردم
اگه اسمم مي خوندي ديگه از ياد نمي بردم
اگه با من تو مي موندي همه دنيا رو مي بردم
توي آسمون عشقم غير تو پرنده اي نيست
روي خاموشي لبهام جز تو اسم ديگه اي نيست
توي قلب من عزيزم هيچ كسي جايي نداره
دل عاشقم به جز تو هيچ كسي رو دوست نداره

با غربت دل ساختم

بیا ای مرگ

بیا ای مرگ امشب راحتم کن سخت دلگیرم
ملول از ننگ هستی هستم و از زندگی سیرم
اگرجان از تن انسان چو بیرون رفت میمیرد
ندارم جانی اندر تن چرا آخر نمیمیرم
گریزانی چرا ای مرگ ای صیاد دام افکن
شکارآمد به پای خود چه غم داری بزن تیرم
بیا دستم به دامان تو دستم را بگیر امشب
وگرنه انتقام زندگی را از تو می‌گیرم
بیا و دست بردار ای فلک از بازی جانم
ورق برگشت بازنده تویی در دور تقدیرم
اگرچه عمر کوتاهم برای عاشقی کم بود
بیا ای زندگی بگذر دم آخر زتقصیرم

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

تا کي به تمناي وصال تو يگانه اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه
خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه اي تيره غمت را دل عشاق نشانه

جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد ديدم همه را پيش رخت راکع و ساجد
در ميکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد

يعني که تو را مي‌طلبم خانه به خانه

روزي که برفتند حريفان پي هر کار زاهد سوي مسجد شد و من جانب خمار
من يار طلب کردم و او جلوه‌گه يار حاجي به ره کعبه و من طالب ديدار

او خانه همي جويد و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تويي تو هر جا که روم پرتو کاشانه تويي تو
در ميکده و دير که جانانه تويي تو مقصود من از کعبه و بتخانه تويي تو

مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد
عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد يعني همه جا عکس رخ يار توان ديد

ديوانه منم، من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانين خرد راه تو پويد ديوانه برون از همه آئين تو جويد
تا غنچهء بشکفتهء اين باغ که بويد هر کس به بهاني صفت حمد تو گويد

بلبل به غزل خواني و قُمري به ترانه

بيچاره بهايي که دلش زار غم توست هر چند که عاصي است ز خيل خدم توست
اميد وي از عاطفت دم به دم توست تقصير "خيالي" به اميد کرم توست

يعني که گنه را به از اين نيست بهانه

"شيخ بهايي"

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش ***** بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو دایما بر در دل حاضر است ***** رو در دل برگشای حاضر و بیدار باش دیده‌ی جان روی او تا بنبیند عیان ***** در طلب روی او روی به دیوار باش
ناحیت دل گرفت لشگر غوغای نفس ***** پس تو اگر عاشقی عاشق هشیار باش
نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال ***** لیک تو باری به نقد ساخته‌ی کار باش
در ره او هرچه هست تا دل و جان نفقه کن ***** تو به یکی زنده‌ای از همه بیزار باش
گر دل و جان تو را در بقا آرزوست ***** دم مزن و در فنا همدم عطار باش
عطار

دلم برات تنگ شده

دلم برات تنگ شده
سلامي بعد از يه دنيا فاصله بعد از فرسخ ها دلواپسي...
اونقدر دلم واست تنگ شده, اونقدر هواي تو رو کردم که حوصله هيچ چيز و هيچ کس رو ندارم...
مي خواستم ديگه برات ننويسم اما...... من به تو وابسته شدم...
نوشتن براي تو, مثل هوائيه که باهاش نفس مي کشم...
صحبت براي تو ودر مورد توبا گوشت وخون من عجين شده...
دلم خيلي برات تنگه به اندازه درياي چشمات...
اشک براي ريختن دارم...
نمي دونم چقدر فاصله بين ما مونده...؟
دلم واسه مهربونيات پر مي کشه
هر شب چشمامو مي بندم به اميد اينکه نگاه پر فروغت به خواباي تاريکم روشني ببخشه
دلم تنگه واسه گرماي وجودت... واسه عطر تنت
دوست دارم به اندازه هر چي شقايق دل تنگه...!