وجودت را می پرستم

سر بر سینه ات می گذارم
نیاز به سخن گفتن نیست
تمامی احساست را از تپش ِ قلبت در می یابم
بر چشم هایت بوسه می زنم
چشم هایت معصومند
آنها تنها دریچه ی من برای رسیدن به افکار ِ تو اند
دستانت را در میان ِ دستانم نگاه می دارم
سالهای سال، گرمی ِ دستانت تنها مرهم زخم های کهنه وعمیق وجودم است
بر لبانت بوسه می زنم
آنها تنها رام کننده لحظه های خروشان و وحشی زندگی ام هستند
تو را در آغوش می کشم
زیرا تنها، حس ِ بودن در کنار ِ توست که می تواند،
درون ِ مرا از جوش و خروشی ابدی باز دارد

لحظه ها رو با تو بودن

لحظه ها رو با تو بودن در نگاه تو شكفتن
حس عشق رو در تو ديدن مثل روياي تو خواب
با تو رفتن با تو موندن مثل قصه تو رو خوندن
تا هميشه تو رو خواستن مثل تشنگي آب
اگه چشمات منو مي خواست تو نگاه تو مي مردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات مي سپردم
اگه اسمم مي خوندي ديگه از ياد نمي بردم
اگه با من تو مي موندي همه دنيا رو مي بردم
بي تو اما سر سپردن بي تو و عشق تو بودن
تو غبار جاده موندن بي تو خوب من محال
بي تو حتي زنده بودن بي هدف نفس كشيدن
تا ابد تو رو نديدن واسه من رنج و عذاب
اگه چشمات منو مي خواست تو نگاه تو مي مردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات مي سپردم
اگه اسمم مي خوندي ديگه از ياد نمي بردم
اگه با من تو مي موندي همه دنيا رو مي بردم
توي آسمون عشقم غير تو پرنده اي نيست
روي خاموشي لبهام جز تو اسم ديگه اي نيست
توي قلب من عزيزم هيچ كسي جايي نداره
دل عاشقم به جز تو هيچ كسي رو دوست نداره

دلم برات تنگ شده

دلم برات تنگ شده
سلامي بعد از يه دنيا فاصله بعد از فرسخ ها دلواپسي...
اونقدر دلم واست تنگ شده, اونقدر هواي تو رو کردم که حوصله هيچ چيز و هيچ کس رو ندارم...
مي خواستم ديگه برات ننويسم اما...... من به تو وابسته شدم...
نوشتن براي تو, مثل هوائيه که باهاش نفس مي کشم...
صحبت براي تو ودر مورد توبا گوشت وخون من عجين شده...
دلم خيلي برات تنگه به اندازه درياي چشمات...
اشک براي ريختن دارم...
نمي دونم چقدر فاصله بين ما مونده...؟
دلم واسه مهربونيات پر مي کشه
هر شب چشمامو مي بندم به اميد اينکه نگاه پر فروغت به خواباي تاريکم روشني ببخشه
دلم تنگه واسه گرماي وجودت... واسه عطر تنت
دوست دارم به اندازه هر چي شقايق دل تنگه...!

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
بيخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن شب قدر که اين تازه براتم دادند
بعد از اين روی من و آينه وصف جمال
که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب
مستحق بودم و اين‌ها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
اين همه شهد و شکر کز سخنم می‌ريزد
اجر صبريست کز آن شاخ نباتم دادند
همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود
که ز بند غم ايام نجاتم دادند

دلم برات تنگ شده

دلم برات تنگ شده
سلامي بعد از يه دنيا فاصله بعد از فرسخ ها دلواپسي
اونقدر دلم واست تنگ شده, اونقدر هواي تو رو کردم که حوصله هيچ چيز و هيچ کس رو ندارم
مي خواستم ديگه برات ننويسم اما... من به تو دل بسته شدم
نوشتن براي تو, مثل هوایی که باهاش نفس مي کشم
صحبت براي تو ودر مورد تو با گوشت وخون من عجين شده
دلم خيلي برات تنگه به اندازه درياي چشمات
اشک براي ريختن دارم
نمي دونم چقدر فاصله بين ما مونده؟
دلم واسه مهربونيات پر مي کشه
هر شب چشمامو مي بندم به اميد اينکه نگاه پر فروغت به خواباي تاريکم روشني ببخشه
دلم تنگه واسه گرماي وجودت... واسه عطر تنت
دوست دارم به اندازه هر چي شقايق دل تنگه...!

والنتاین مبارک

دستانم گرمي دستانت را مي خواهد پس دستانم را به تو ميدهم
قلبم تپش قلبت را مي خواهد پس قلبم را به تو ميدهم
چشمانم نگاه زيبايت را مي خواهد پس نگاهم از آن توست
عشقم تمامي لحظات تو را مي خواهند وبراي با تو بودن دلتنگي ميکنند
دل من همانند آسمان ابري از دوري تو ابري است
درخشش چشمانم همانند خورشيد درخشان انتظار چشمانت را مي کشند
پس بدان اگر پروانه سوختن شمع را فراموش کند من هرگزفراموشت نخواهم کرد.
عاشـــــــقـــــــــانـــــــه دوســــــتت خواهــــــــــم داشـــــــــــت.