خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است .....*** .....چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است
جانا به حاجتی که تو را هست با خدا..... ***..... ک آخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است
ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم .....*** .....آخر سال کن که گدا را چه حاجت است
ارباب حاجتیم و زبان سال نیست..... ***..... در حضرت کریم تمنا چه حاجت است
محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست .....*** ..... چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است
جام جهان نماست ضمیر منیر دوست ..... ***..... اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است
آن شد که بار منت ملاح بردمی .....***..... گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است
ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست .....***..... احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است
ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار .....***..... می‌داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است
حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود .....***.... . با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

عکس روی تو چو در آينه جام افتاد
عارف از خنده می در طمع خام افتاد
حسن روی تو به يک جلوه که در آينه کرد
اين همه نقش در آيينه اوهام افتاد
اين همه عکس می و نقش نگارين که نمود
يک فروغ رخ ساقيست که در جام افتاد
غيرت عشق زبان همه خاصان ببريد
کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد
من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اينم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد
چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار
هر که در دايره گردش ايام افتاد
در خم زلف تو آويخت دل از چاه زنخ
آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد
آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بينی
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد
زير شمشير غمش رقص کنان بايد رفت
کان که شد کشته او نيک سرانجام افتاد
هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است
اين گدا بين که چه شايسته انعام افتاد
صوفيان جمله حريفند و نظرباز ولی
زين ميان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا
بی وفا، بیوفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟
نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟
عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟
وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟
آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟
شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟
بی مونس و تنها چرا ؟
تنها چرا ؟ حالا چرا ?

اشک ساقی

وقتی بغض نگاهت ترک برداشت و شبنم زلال اشک از ديدگانت جاری شد
در چشم بر هم زدنی رگبار اندوه سيلی عظيم شده
مرا به سختی در هم کوبيد!
من به مژگان بلندت چنگ انداخته از خطر رها شدم
امّا صبر کن تا از رنگين کمان نگاه تو آهسته پايين بيايم
مبادا پلک بزنی!!! مي ترسم از چشمانت بيفتم
رها
***



اشک ساقی

قطره ای اشک ز چشم تو فتاد
قطره ای پاک و زلال ،
قطره ای نرم و لطیف ،
شبنمی رنگ همآغوشی گلبرگ و نسیم،
به درخشانی الماس و به شفافی سیم،
ـ قلبم از دیدن اشک تو بلرزید و فسرد،
به دلم اشک تو آتش زد و مرد
و همین قطره مرا ،
تا به ژرفایِ مصیبت زدگی با خود برد.
ـ حیف از آن قطرۀ پاک
که به راه غم عشقِ چو منی،
بی سبب رفته به دیدار هلاک ،
بی گنه ریخته بر دامن خاک .
ـ بیخود این اشک مریز ،
بیخود این گنج نهان در نگهت را مفروش
گر نداری تو دمی ،
تاب دیدار غمی را ز ـ رها ـ
دیده بپوش .
گریه بس کن تو دگر ،
گریه ات جان مرا چنگ زند ،
اشک تو مرغ گرفتار دلم را به قفس سنگ زند
ـ دیده را آب مده از غم دل
مکن اینگونه مرا باز خجل
که دگر طاقت چشمان تو را ،
که دگر طاقت آن دید گریان تو را،
که دگر طاقت رخسار پریشان تو را،
من ندارم گل ناز
ـ پس بیا با من و با دوری راه
تا رسیدن به تجلّی گه راز
تا رسیدن به بلندای نیاز
فارغ از هر غم و هر سوز و گداز
با غم سینه بساز
گریه بس کن تو دگر

امیر ساقریچی / رها

تو را بخشیدم

در ابتدای راه بودم
فاصله ای نبود
یک قدم
تا من!
هزاران قدم تا تو!
یک قدم تا سکوت تو
لحظه ای سکوت من
تا ابد
نبود تو!
معجزه ی دستانت
واژه ای بیگانه!
کوله بار چشمانت خنده های روزگار!
طنین صدایت وصله ای از فرار
آری
بخشیدم
تو را برای همیشه به فاصله ها بخشیدم
تو را به اشک چشمانم بخشیدم
تو را به دنیا بخشیدم...
تورا برای همیشه بخشیدم...

می گویند
یک دقیقه طول میکشد تا شخصی را بیابی
یک ساعت طول میکشد تا او را ستایش کنی
یک روز طول می کشد تا دوستش بداری
ولی یک عمر طول می کشد تا فراموشش کنی...